ما در انتخابات به اخلاق خود باختیم!

باز هم مردم ایران ثابت کردند که ملتی غیر قابل پیش بینی هستند. مردمی که انقلاب کردند و برای به ثمرنشستن نهال نوپای آن پانزده سال تمام در فراق رهبر و امام خود مبارزه را ادامه دادند. بعد از آن هشت سال تمام مردم عزیز ایران  خود را مقابل بیش از ۸۰ کشور خارجی دیدند و مقاومت کردند. خستگی ناپذیر فریاد می زدند: جنگ جنگ تا پیروزی.

زمان ساختن کشور فرا رسید و همه کمک کردند تا کشور و پایه های اقتصادی آن باز سازی شود. شاید مردم از نظر معیشت، روزگار خوبی را نمی گذراندند ولی قوت امروز را برای فردا پس انداز کردند. خبرنگاری از رئیس دولتِ آن روز پرسید: چرا برای مردم  یک کشتی برنج از خارج وارد نمی کنید؟ پاسخ شنید: اگر بخواهیم این کار را انجام دهیم باید یکی از پروژه های پتروشیمی را تعطیل کنیم، آیا آیندگان و حتی خود شما به این کار راضی می شوید؟

بعد از دولت سازنگی دولت توسعه سیاسی روی کار آمد و بعد از آن دولت خدمت گزاری. و حالا مردم رئیس جمهوری انتخاب کردند که می گوید من دولت تدبیر  امید و اعتدال را تشکیل خواهم داد. البته باید نشست و عملکرد آن را با وعده هایی که داده است مقایسه نمود.

انتخاب آقای حجة الاسلام حسن روحانی و عدم عطف نظر مردم نسبت به یکی از گزینه های اصولگرایان و یا شاید حزب اللهی ها نشان می دهد مردم نسبت به این گروه دلسرد و خسته شده اند. این یعنی همه ما باید در عملکرد چهار و یا حتی هشت ساله خود تجدید نظر کنیم. بی اخلاقی ها و بی تدبیری ها، مردم را نسبت به حزب اللهی ها رویگردان کرد و باید این واقعیت را بپذیریم.

رهبری معظم در پیام دیروز خود فرمودند رئیس جمهور منتخب، رئیس جمهور همه ملت ایران است و همه موظف هستند با آن همکاری کنند تا بتواند به آرمان هایی که متعهد به انجام آن است عمل کند.

حال انتظاری که از همه به ویژه افراد مذهبی و حزب اللهی می رود این است که به امر مولای خویش جامه عمل بپوشانند و از هر عملی که موجب جدایی رئیس جمهوری منتخب  از افراد مذهبی می شود پرهیز کنند

در یک جمله باید گفت از آقای روحانی یک ضد انقلاب نسازیم!

این یادداشت در الف

مطالعه صفحه زیر از وبلاگ نامه های حوزوی توصیه می شود:

ریکاوری جمهوری اسلامی

/ 1 نظر / 14 بازدید
سجاد

با سلام خدمت آقای سیمین فر با پیشنهاد شما به شدت موافقم اما لازم است مواضع انقلابی خود را نیز حفظ کنیم یه اشکال به متن شما دارم با عرض معذرت: مردم در جنگ به پیروی از امامشان میگفتند: جنگ جنگ تا رفع فتنه از عالم؛ بعدا عده ای دیگر! غیر از امام روح الله گفتند: جنگ جنگ تا پیروزی و دیدند که این شعار کارگر نیفتاد گفتند: جنگ جنگ تا یگ پیروزی!!